Teksty po angielsku A2: 15 czytanek z tłumaczeniem i pytaniami

Zeszłej wiosny poleciałam do Miami na ślub kuzynki. Mam na imię Diana i spakowałam najlepszą sukienkę, nowe buty i prezent do jednej dużej niebieskiej walizki.

Kiedy dotarłam, czekałam przy odbiorze bagażu czterdzieści minut. Wyjechały wszystkie walizki oprócz mojej. Mężczyzna w okienku sprawdził w komputerze i powiedział, że moja torba jest w Denver.

Ślub był następnego ranka. Miałam tylko dżinsy i koszulkę. Ciocia dała mi starą żółtą sukienkę z lat osiemdziesiątych. Była za duża i miała kwiaty.

Założyłam ją mimo wszystko. Wszyscy pytali mnie o sukienkę i opowiedziałam tę historię dwadzieścia razy. Walizka dotarła dwa dni później. Teraz rodzina nazywa mnie „dziewczyną w żółtej sukience”.

Dwa lata temu pojechaliśmy z żoną do San Francisco na rocznicę. Mam na imię Greg i zarezerwowałem pokój w Grand Hotel na wiele miesięcy przed wyjazdem.

Dotarliśmy późno w nocy. Taksówkarz zawiózł nas pod wysoki budynek i weszliśmy do środka. Kobieta w recepcji szukała naszej rezerwacji, ale nie mogła jej znaleźć.

Pokazałem jej maila w telefonie. Przeczytała go i się uśmiechnęła. „Proszę pana, to jest Grand Plaza. Pan zarezerwował Grand Hotel. Jest po drugiej stronie miasta”.

Była północ i byliśmy bardzo zmęczeni. Na szczęście mieli jeden wolny pokój. Był mały i drogi, ale miał piękny widok na most. Rano postanowiliśmy zostać. Do dziś sprawdzam nazwę hotelu trzy razy przed każdym wyjazdem.

Zeszłego lata razem z przyjaciółką Tiną odwiedziłyśmy małe miasteczko w Meksyku. Chciałyśmy znaleźć słynny targ, ale mnie padła bateria w telefonie, a Tina zostawiła swój w hotelu.

Szłyśmy godzinę w gorącym słońcu. Każda ulica wyglądała tak samo. W końcu zapytałam starszego pana o drogę. Nie mówił po angielsku, a mój hiszpański był okropny.

Zrozumiał słowo „targ”. Nie tłumaczył drogi. Zamknął swój mały sklepik i szedł z nami dziesięć minut. Po drodze kupił nam dwa zimne napoje.

Targ był cudowny, ale nie pamiętam, co kupiłyśmy. Pamiętam tego starszego pana. Czasem najlepszą częścią podróży jest zgubienie się.

Kiedy miałem dwadzieścia lat, pojechaliśmy z bratem samochodem z Chicago do Los Angeles. Mam na imię Steve, a nasz samochód był starszy ode mnie. Nie miał klimatyzacji, a radio grało tylko jedną stację.

Podróż trwała sześć dni. Spaliśmy w tanich motelach i jedliśmy na stacjach benzynowych. Trzeciego dnia samochód stanął na środku pustyni. Czekaliśmy na pomoc dwie godziny.

Kierowca ciężarówki o imieniu Earl naprawił silnik kawałkiem drutu. Nie chciał żadnych pieniędzy. Poprosił tylko, żebyśmy pomogli następnej osobie, która będzie tego potrzebować.

W końcu zobaczyliśmy ocean o zachodzie słońca. Byliśmy brudni, zmęczeni i bardzo szczęśliwi. Sprzedałem ten samochód rok później, ale kawałek drutu zachowałem.

Pierwszą prawdziwą pracę zaczęłam w poniedziałek we wrześniu. Mam na imię Amy i byłam tak zdenerwowana, że obudziłam się o czwartej rano.

Przyszłam trzydzieści minut za wcześnie i czekałam przed budynkiem. O dziewiątej nowa szefowa pokazała mi moje biurko. Potem przedstawiła mnie piętnastu osobom i od razu zapomniałam wszystkie imiona.

W czasie lunchu siedziałam sama i jadłam kanapkę. Kobieta z sąsiedniego biurka podeszła i zapytała, czy może się dosiąść. Miała na imię Kim. Powiedziała mi, gdzie jest dobra kawa i która drukarka nigdy nie działa.

O piątej byłam wykończona, ale znałam trzy imiona i jeden sekret o drukarce. Do dziś przyjaźnię się z Kim.

W zeszły wtorek nie zadzwonił mi budzik. Mam na imię Luke i otworzyłem oczy o ósmej czterdzieści. Spotkanie z ważnym klientem miałem o dziewiątej.

Wyskoczyłem z łóżka, założyłem pierwszą koszulę, jaką znalazłem, i wybiegłem z domu. Nie zjadłem śniadania i się nie uczesałem. Złapałem autobus w ostatniej sekundzie.

Dotarłem pięć po dziewiątej. Klient był już w sali. Przeprosiłem i zacząłem prezentację. Wszystko poszło dobrze i podpisał umowę.

Po spotkaniu kolega wskazał na moje stopy i się roześmiał. Miałem na sobie jeden czarny but i jeden brązowy. Klient też to zauważył. Powiedział, że nas wybrał, bo najwyraźniej jesteśmy bardzo zajęci.

Trzy tygodnie temu popełniłam największy błąd w swojej karierze. Mam na imię Tara i pracuję w biurze marketingu, w którym jest czterdzieści osób.

Razem z kolegą Joshem planowaliśmy przyjęcie niespodziankę dla szefowej. Napisałam długiego maila ze wszystkimi szczegółami: datą, tortem i prezentem. Potem kliknęłam „wyślij”.

Minutę później szefowa podeszła do mojego biurka. Uśmiechała się. Wysłałam maila do niej, a nie do Josha. Oba imiona zaczynają się w moich kontaktach na „Jo”.

Chciałam zniknąć. Ale szefowa powiedziała: „Uwielbiam tort czekoladowy, a piątek jest idealny”. Przyjęcie i tak zrobiliśmy. Udawała zaskoczoną i wszyscy wiedzieli, że nie jest.

W piątek po południu winda w moim biurowcu stanęła między piątym a szóstym piętrem. Mam na imię Paul, a w środku były jeszcze trzy osoby.

Na początku nikt się nie odzywał. Wszyscy patrzyliśmy w telefony, ale nie było zasięgu. Nacisnąłem czerwony przycisk i głos powiedział, że pomoc będzie za trzydzieści minut.

Młoda kobieta otworzyła torebkę i poczęstowała nas ciastkami z pudełka. Starszy mężczyzna opowiedział dowcip. Nie był śmieszny, ale i tak się śmialiśmy. Rozmawialiśmy o pracy, weekendach i okropnych szefach.

Kiedy drzwi w końcu się otworzyły, było mi prawie smutno. Pracowałem w tym budynku od czterech lat i nie znałem żadnej z tych osób. Teraz co rano mówimy sobie cześć.

Pięć lat temu przeprowadziłam się z Polski do Stanów Zjednoczonych. Mam na imię Kasia i w pierwszym listopadzie na miejscu koleżanka z pracy Beth zaprosiła mnie do swojego domu na Święto Dziękczynienia.

Nie wiedziałam, co przynieść, więc zrobiłam pierogi. Rodzina Beth miała ogromnego indyka, bataty i trzy rodzaje ciasta. Przy stole było czternaście osób.

Przed obiadem każdy mówił jedną rzecz, za którą jest wdzięczny. Kiedy przyszła moja kolej, powiedziałam, że jestem wdzięczna za nowych przyjaciół. Babcia Beth zaczęła płakać.

Nikt nie wiedział, co to pierogi, ale zjedli wszystkie w dziesięć minut. Teraz jeżdżę do Beth co roku i zawsze proszą o dwa talerze pierogów.

Na trzydzieste urodziny mąż dał mi odkurzacz. Mam na imię Linda i nie żartuję. Był w dużym pudle z czerwoną wstążką.

Otworzyłam go przy wszystkich naszych znajomych. Przez pięć sekund nikt nic nie powiedział. Potem moja najlepsza przyjaciółka zaczęła się śmiać i wkrótce śmiali się wszyscy oprócz mojego męża.

Wyglądał na zdezorientowanego. Wyjaśnił, że mówiłam, że nasz stary odkurzacz jest okropny. To była prawda. Powiedziałam tak, ale to nie było życzenie urodzinowe.

Następnego dnia wrócił do domu z kwiatami i dwoma biletami na koncert. Wybaczyłam mu. Szczerze mówiąc, odkurzacz jest świetny i używam go co tydzień.

Nigdy nie chcieliśmy kota. Mam na imię Henry i oboje z żoną lubimy psy. Ale pewnego zimnego grudniowego wieczoru mała szara kotka usiadła pod naszymi drzwiami.

Była chuda i mokra. Daliśmy jej trochę mleka i ciepły koc w garażu. Myśleliśmy, że rano sobie pójdzie. Nie poszła.

Rozwiesiliśmy ogłoszenia w okolicy, ale nikt nie zadzwonił. Po dwóch tygodniach żona kupiła karmę dla kota „tak na wszelki wypadek”. Po miesiącu kotka spała na naszym łóżku.

Nazwaliśmy ją Monday, bo przyszła w poniedziałek. To było sześć lat temu. Dalej mówimy, że jesteśmy psiarzami, a Monday dalej się tym nie przejmuje.

Kiedy miałem czternaście lat, nienawidziłem matematyki. Mam na imię Carlos i oblewałem prawie każdy test. Potem do naszej szkoły przyszedł nowy nauczyciel. Nazywał się pan Bennett.

Był wysoki i cichy, i zawsze nosił ten sam zielony sweter. Pierwszego dnia nie otworzył podręcznika. Zapytał nas, co chcielibyśmy kupić, a potem liczyliśmy, ile godzin trzeba na to pracować.

Pierwszy raz liczby coś znaczyły. Nigdy nie śmiał się ze złych odpowiedzi. Mówił, że błąd to po prostu pytanie w innej formie.

Zostałem inżynierem dzięki niemu. W zeszłym roku znalazłem jego adres i wysłałem mu list. Odpisał po dwóch dniach. Dalej pamiętał, co chciałem kupić: czerwony rower.

Mam czterdzieści lat i dalej boję się dentysty. Mam na imię Brian. W zeszłym miesiącu ząb bolał mnie przez tydzień, zanim w końcu umówiłem się na wizytę.

W poczekalni miałem zimne dłonie i szybko biło mi serce. Obok mnie usiadła mała dziewczynka. Miała około sześciu lat. Spojrzała na mnie i zapytała, czy się boję.

Powiedziałem: „Trochę”. Dała mi swojego pluszowego królika i powiedziała: „On pomaga”. Trzymałem królika, dopóki pielęgniarka nie wywołała mojego nazwiska.

Wizyta trwała piętnaście minut i w ogóle nie bolała. Kiedy wyszedłem, dziewczynka czekała na swojego królika. Podziękowałem obojgu. Czułem się bardzo odważny i trochę głupio.

Zeszłej zimy wyszłam w piżamie wyrzucić śmieci. Mam na imię Wendy. Była siódma rano i padał śnieg. Drzwi zatrzasnęły się za mną.

Klucze były w środku. Telefon był w środku. Mąż był w delegacji. Stałam w różowej piżamie i kapciach i próbowałam nie panikować.

Poszłam do domu sąsiada i zadzwoniłam do drzwi. Otworzył, spojrzał na mnie i nie powiedział ani słowa. Po prostu dał mi płaszcz i kubek kawy.

Zadzwonił po ślusarza, który przyjechał godzinę później. Kosztowało to osiemdziesiąt dolarów. Następnego dnia dałam sąsiadowi zapasowy klucz i ciasto czekoladowe. Teraz nigdy nie wynoszę śmieci bez kluczy.

W czerwcu zeszłego roku zaplanowałem idealny piknik na urodziny mojej dziewczyny. Mam na imię Nick. Zrobiłem kanapki, kupiłem truskawki i znalazłem piękne miejsce nad rzeką.

Prognoza mówiła, że będzie słonecznie. Kiedy dotarliśmy, niebo było niebieskie. Rozłożyliśmy koc na trawie i otworzyliśmy kosz.

Dziesięć minut później zaczęło padać. To nie był lekki deszcz. To była burza. Pobiegliśmy do samochodu, ale byliśmy zupełnie mokrzy, a kanapki też.

Siedzieliśmy w samochodzie i jedliśmy mokre truskawki. Moja dziewczyna śmiała się tak bardzo, że nie mogła mówić. Powiedziała, że to najlepszy urodzinowy piknik w życiu. Pobraliśmy się dwa lata później i na naszym ślubie też padało.